Hoe om te gaan met het milieu?
Sinds de natte zomer, warme winter en de klimaatfilm van Al Gore is het milieu hot. Maar waar de één nachtmerries heeft over smeltende ijskappen stapt de ander zonder scrupules elk weekend in het vliegtuig.
Trouw portretteert vier mensen met ieder hun eigen strategie om met milieuproblemen om te gaan. Veelzeggend voor de tijdgeest is het volgende citaat:
In de jaren tachtig was ik ontzettend milieubewust. Ik was vrijwilliger bij een organisatie die het gebruik van alternatieve energiebronnen stimuleerde. Dat was de tijd van de zure regen. Iedereen was bang dat de bossen zouden worden aangetast. Maar na een tijdje voelde ik me een beetje bekocht. De bossen bleven intact en eigenlijk leek er helemaal niks aan de hand. Waar deden we het nou allemaal voor? Toen dacht ik: zoek het lekker uit met je milieu, ik laat het breed hangen. Ik ben inmiddels vader van twee jonge kinderen, woon in een royale gezinswoning met een vaatwasser, een droger en ik rij in een Mitsubishi Galant, een kruising tussen een asobak en een gezinsauto.
Ik heb de afgelopen twintig jaar helemaal niks meer met milieubewegingen en milieubewust leven te maken willen hebben. Maar sinds ik de film ‘An Inconvenient Truth’ van Al Gore heb gezien over de klimaatverandering en de opwarming van de aarde, ben ik toch een beetje ongerust geworden. Wat als het deze keer wel menens is?
» lees verder: Trouw
Lees ook:
» De Ardennen moeten Limburg droog gaan houden
» PvdA en CDA claimen beide post Milieu
» “Vrouwelijke chauffeur beter voor milieu”
» Milieu en religie hervinden elkaar in de VS
» Jacqueline Cramer: beter milieu door nieuwe technieken en productieprocessen
Inderdaad;
Dat is de houding.
Ik behoor tot de generatie van ’68
Wij gingen de wereld veranderen.
Het was een hype, meer niet zo blijkt.
In een handomdraai zouden we het waarmaken.
Uiteindelijk werd naar de andere gekeken.
Zijn ze nog goe bezig.
Bekommert om ons erfgoed en de toekomst van onze kinderen.
Het goed hebben werd gekoppeld aan consumeren.
En hop het gros was verkocht.
Terug in de oude plooi.
Zo wou het kapitalisme, en werd het.
Ecologie en economie niet te verzoenen.
Het ene gemeten in groei het ander ongebreideld gebruikt.
Met Jezus en Che verdween het geloof in rechtvaardige verdeling in de prullenbak.
Je kunt toch niet wakker liggen op die eilanden van weelde.
Zelfs als die baden in een woestijn van armoede.
Het is immers het duizend jarig rijk.
En alzo na ons de zondvloed.
Na ons?
Toch maar denken aan stevige dijken; je weet maar nooit.
Leo
Beetje(?) ongerust? Troost je, ik heb in mijn 63 jaren leven heel veel mensen met idealen zien vergrijzen tot consumeerderen.
Soms denk ik ook, waar doe je het voor. Nou gewoon, voor jezelf en hopenlijk ook voor de twee jonge kinderen van de ‘jaren 80′ activist. Dat de bossen (nog wel een beetje) intact blijven is te danken aan de mensen die ervoor blijven vechten.