Kaart met ‘hotspots’ zeespiegelstijging
Het World Resources Institute (WRI) heeft in kaart gebracht welke gebieden in de hele wereld onder water komen te staan als de zeespiegel stijgt. De inventarisatie is gebeurd met behulp van gegevens van NASA.
Op de kaart is te zien waar de klimaatverandering en de verwachte zeespiegelstijging het hardst toeslaat. Bezoekers van de site kunnen de mate van zeespiegelstijging (het aantal meters) zelf instellen en kijken welke gebieden dan onder water komen te staan. Het blijkt dat een groot deel van Nederland in de ‘gevarenzone’ ligt.
» website: flood.firetree.net
[bron: Waterforum Online Nieuws via Milieuloket.nl]
Lees ook:
» Satelliet Jason-2 gaat zeespiegelstijging in kaart brengen
» Stuwdammen maskeren zeespiegelstijging
» OneWorld en HIER brengen klimaatinitiatieven in kaart
» Satellietgegevens zeetemperatuur brengen klimaatverandering in kaart
» Wetenschappers verwachten zeespiegelstijging door smelten zuidpool
Zeven meter stijging (de default instelling)? Dat duurt nog duizend jaar.
Het IPCC verwacht maar 80 cm tot 2100, wat je dus niet kunt selecteren en die kaartjes tonen bovendien geen dijken.
Lekker bangmakerij dus.
Hans,
Tabelletje SPM-2 van het IPCC rapport geeft twee interessante opmerkingen: 1) projections do not include uncertainties in carbon-cycle feedbacks en 2) excluding future rapid dynamical changes in ice flow. Over dat laatste is recent onderzoek verschenen. Daarin wordt gesteld dat stijgende oceaan temperaturen een sterkere invloed op de afsmelting van Antartica hebben dan tot nog toe werd aangenomen. De 80 cm is dus een verre van eenduidige voorspelling.
En die 1000 jaar, heb je dat uit eigen onderzoek? Houd je daarin rekening met het feit dat de CO2 uitstoot nu harder stijgt dan het meest pessimistische IPCC scenario?
http://www.vn.nl/web/show/id=184386/contentid=548
Op dat soort vragen heeft professor Oerlemans geen antwoord. Maar in de media zijn dagelijks wetenschappers te horen die het antwoord wél zeggen te hebben. Er worden steeds sneller vergaande conclusies getrokken. ‘Vroeger,’ zegt Oerlemans, ‘werd het klimaat eerst dertig jaar gemeten voor er gesproken werd over veranderingen. Nu zie ik regelmatig de neiging om al na tien jaar conclusies te trekken.’