Al Gore: klimaatcrisis is de missie voor onze generatie

Zaterdag zal op alle zeven continenten het Live Earthconcert de aandacht van de mensheid vragen voor het begin van een driejarige campagne die iedereen er bewust van moet maken hoe we de klimaatcrisis op tijd kunnen oplossen. Dit om een catastrofe te vermijden. Initiatiefnemer Al Gore ziet een gedeelde strijd voor zich. Hieronder zijn betoog uit de New York Times, vertaald en gepubliceerd door NRC Handelsblad.

Wij – de menselijke soort – zijn op een beslissend moment aangeland. Het is ongekend en zelfs een beetje lachwekkend om te bedenken dat we als soort een bewuste keuze kunnen maken, maar dat is niettemin de uitdaging waar we nu voor staan.
Ons huis – de planeet aarde – is in gevaar. Wat dreigt te worden verwoest is niet de planeet zelf, maar de omstandigheden die haar bewoonbaar hebben gemaakt voor mensen.
Zonder de gevolgen van onze daden te beseffen, zijn we begonnen zoveel CO2 in de dunne laag lucht rondom onze wereld te lozen dat we letterlijk de warmtebalans tussen de aarde en de zon hebben veranderd. Als we dit proces niet snel een halt toeroepen, zal de gemiddelde temperatuur stijgen naar een niveau dat mensen nooit hebben gekend en zal een eind worden gemaakt aan de gunstige klimaatbalans waarvan onze beschaving afhankelijk is.
In de afgelopen honderdvijftig jaar hebben we steeds grotere hoeveelheden koolstof aan de bodem onttrokken – grotendeels in de vorm van steenkool en olie – en die verbrand op een manier die ertoe leidt dat iedere 24 uur 70 miljoen ton CO2 in de aardatmosfeer terechtkomt.
De CO2-concentraties – die minstens een miljoen jaar nooit boven de 300 deeltjes per miljoen zijn uitgekomen – zijn van 280 deeltjes per miljoen aan het begin van de industriële revolutie naar 383 deeltjes per miljoen dit jaar gestegen.
Als rechtstreeks gevolg daarvan waarschuwen veel wetenschappers nu dat we steeds dichterbij een aantal ‘omslagpunten’ komen die het ons – binnen tien jaar – onmogelijk kunnen maken onherstelbare schade aan de bewoonbaarheid van de planeet te vermijden.
De afgelopen maanden blijkt uit nieuwe onderzoeken dat de ijskap van de Noordpool – die de planeet helpt zichzelf te koelen – bijna driemaal sneller smelt dan de meest pessimistische computermodellen hadden voorspeld. Als we geen actie ondernemen, kan het zomerijs binnen 35 jaar zijn verdwenen.
Aan de andere kant van de planeet, bij de Zuidpool, hebben wetenschappers nieuwe aanwijzingen gevonden dat de sneeuw in West-Antarctica smelt in een gebied dat zo groot is als Californië.
Dit is geen politiek probleem. Dit is een moreel probleem, dat de overleving van de menselijke beschaving raakt. Het is geen zaak van links tegen rechts; het is een kwestie van goed of fout. Eenvoudig gesteld: het is fout om de bewoonbaarheid van onze planeet te vernietigen en de vooruitzichten voor alle na ons komende generaties te verpesten.
Op 21 september 1987 zei president Ronald Reagan: “In onze obsessie met de tegenstellingen van dit moment vergeten we vaak alle dingen die de leden van de mensheid verenigen. Misschien hebben we wel een universele externe dreiging nodig om deze gemeenschappelijke band te onderkennen. Ik denk er wel eens aan hoe snel al onze verschillen zouden verdwijnen, als we geconfronteerd zouden worden met een dreiging van buiten deze wereld.”
Wij allen – zonder uitzondering – staan nu allemaal voor een dergelijke dreiging. Ook al komt hij niet ‘van buiten,’ hij is wél ‘kosmisch’ van omvang.
Denk eens na over het volgende verhaal over twee planeten. De aarde en Venus zijn bijna even groot, en hebben allebei bijna precies dezelfde hoeveelheid koolstof. Het verschil is dat het grootste deel van de koolstof op aarde in de bodem zit – waar het de afgelopen 600 miljoen jaar is afgezet door diverse levensvormen – en dat het grootste deel van de koolstof op Venus zich in de atmosfeer bevindt.
Als gevolg daarvan is de gemiddelde temperatuur op Venus 464 graden Celcius, terwijl de gemiddelde temperatuur op aarde een aangename 15 graden Celcius bedraagt. Venus staat weliswaar dichterbij de zon dan wij, maar daar zit het hem niet in; Venus is gemiddeld drie maal heter dan Mercurius, hoewel Mercurius direct naast de zon staat. De boosdoener is het CO2.
Deze dreiging maakt het noodzakelijk dat we ons, in Reagans woorden, “verenigen in de onderkenning van onze gemeenschappelijke band.”
Komende zaterdag zal op alle zeven continenten het Live Earth-concert de aandacht van de mensheid vragen voor het begin van een driejarige campagne om iedereen op onze planeet er bewust van te maken hoe we de klimaatcrisis op tijd kunnen oplossen om een catastrofe te vermijden. Individuen moeten deel uitmaken van die oplossing. In de woorden van de Amerikaanse visionair Buckminster Fuller: “Als het succes of het falen van deze planeet, en van de mensheid, zou afhangen van hoe ik ben en wat ik doe, hoe zou ik dan zijn? En wat zou ik doen?”
Live Earth biedt een antwoord op deze vraag door iedereen die naar de concerten luistert te vragen een persoonlijke belofte te ondertekenen om specifieke stappen te zetten om de klimaatverandering tegen te gaan. (Meer details over deze belofte zijn beschikbaar op www.algore.com.) Maar individuele actie zal ook de drijvende kracht moeten zijn achter het regeringsbeleid.
Op dit punt hebben Amerikanen een speciale verantwoordelijkheid. Bijna onze hele korte geschiedenis lang hebben de Verenigde Staten en het Amerikaanse volk de wereld moreel leiderschap geboden. Het opstellen van de Bill of Rights, het vervatten van de democratie in de Grondwet, de overwinning op het fascisme in de Tweede Wereldoorlog, de omverwerping van het communisme en de landing op de maan waren allemaal het gevolg van het Amerikaanse leiderschap.
Nu moeten de Amerikanen opnieuw de handen ineenslaan en onze regering opdracht geven een mondiale uitdaging aan te gaan. Het Amerikaanse leiderschap is een voorwaarde voor succes.
We moeten eisen dat de Verenigde Staten de komende twee jaar partij worden in een internationaal verdrag dat de opwarming van de aarde in de ontwikkelde landen met 90 procent vermindert en met meer dan de helft wereldwijd, opdat de komende generatie een gezonde aarde kan erven.
Dat verdrag zou het begin zijn van een nieuwe inspanning. Ik ben trots op mijn rol tijdens de regering-Clinton, toen wij onderhandelden over het Kyoto-protocol. Maar ik geloof dat het protocol in de Verenigde Staten dermate is gedemoniseerd, dat het daar waarschijnlijk nooit kan worden geratificeerd – net zoals het de regering-Carter niet is gelukt om de ratificatie van een uitgebreid verdrag over de beperking van de strategische kernbewapening er in 1979 door te krijgen. Bovendien zullen de onderhandelingen over een strenger klimaatverdrag binnenkort beginnen.
Daarom moet onze volgende president, net zoals Ronald Reagan het SALT-verdrag hernoemde en veranderde (hij noemde het START), zich onmiddellijk richten op het snel sluiten van een nieuw en strenger klimaatverdrag.
We moeten erop mikken dit mondiale verdrag eind 2009 af te ronden, en niet wachten tot 2012, zoals momenteel de bedoeling is.
Als de Verenigde Staten begin 2009 een binnenlands regime voor de reductie van de CO2-uitstoot hebben ingevoerd, twijfel ik er niet aan dat we, als we de industrie een doel, de middelen en de flexibiliteit hebben gegeven om die uitstoot te verminderen, snel een nieuw verdrag kunnen voltooien en ratificeren. Het gaat immers om een planetaire noodzaak.
Een nieuw verdrag zal uiteraard nog steeds gedifferentieerde verplichtingen kennen; van landen zal worden gevergd aan verschillende eisen te voldoen, op basis van hun historische bijdrage aan het probleem en hun relatieve vermogen om de last van de verandering te dragen. Dit precedent is goed verankerd in het internationaal recht, en er is geen andere manier om het te doen.
Er zullen mensen zijn die dit precedent zullen proberen te verdraaien en xenofobe of nationalistische argumenten zullen gebruiken om te bepleiten dat ieder land zich aan dezelfde norm moet houden. Maar moeten landen met een vijfde van ons bruto binnenlands product – landen die in het verleden bijna niets aan dit probleem hebben bijgedragen – echt net zo’n zware last dragen als de Verenigde Staten? Zijn we zo bang voor deze uitdaging dat we geen leiding kunnen geven?
Onze kinderen hebben het recht om meer van ons te eisen als hun toekomst – de toekomst van de menselijke beschaving – op het spel staat. Zij verdienen beter dan een regering die de beste wetenschappelijke bewijzen censureert en eerlijke wetenschappers lastigvalt die ons proberen te waarschuwen voor een dreigende catastrofe. Zij verdienen beter dan politici die niets doen om de grootste uitdaging aan te pakken waarvoor de mensheid ooit heeft gestaan.
We moeten ons daarentegen richten op de kansen die in deze uitdaging besloten liggen. Er zullen beslist nieuwe banen beschikbaar komen en er zullen zich nieuwe winstmogelijkheden voordoen als bedrijven trachten de grote economische kansen te benutten die een toekomst van schone energie ons biedt.
Maar er is zelfs nog iets kostbaarders dat kan worden gewonnen door het juiste te doen. De klimaatcrisis biedt ons de kans om te ervaren wat maar weinig generaties vóór ons hebben mogen ervaren: een echte missie, een dwingend moreel doel, een gedeelde strijd en de opwinding om door de omstandigheden gedwongen te worden om de kleinzieligheid en de politieke conflicten terzijde te schuiven en een waarlijk spirituele uitdaging te omarmen.

Lees ook:
» Nobelprijs voor Vrede naar Al Gore en VN-klimaatpanel
» Al Gore pleit voor CO2-belasting
» Ban Ki-moon: klimaatcrisis en oorlog zijn even gevaarlijk
» Britse Hoge Raad: scholen moeten kinderen waarschuwen voor Gore-film
» Klimaatrage bij bedrijven na film van Al Gore