Nieuwe zeeweg tussen Atlantische en Stille Oceaan ontdooid

Voor het eerst kunnen schepen van de Atlantische Oceaan boven het Noord-Amerikaanse vasteland langs naar de Stille Oceaan varen, onder meer tussen Canada en Groenland door. Het smelten van ijsmassa’s in de noordelijke zeeën maakt dat mogelijk.
Dat meldde het Europese Ruimtevaartagentschap (ESA) vrijdag op basis van satellietfoto’s. De snelheid waarmee het ijs verdwijnt, wijst er volgens sommige waarnemers op dat de opwarming van de aarde mogelijk sneller gaat dan tot dusverre is aangenomen.
De route, de noordwest-corridor, wordt al bijna dertig jaar nauwlettend in de gaten gehouden. Deze waterweg was al die tijd nooit volledig bevaarbaar.
De kortere route van Europa of het oosten van Noord-Amerika naar Oost-Azië zorgt al voor geschillen over wie er over deze nieuwe vaarroute gaat. Canada claimt dat het een Canadese zeeweg is, maar de Verenigde Staten en de Europese Unie dringen aan op een internationale benadering van het ontdooide vaarwater tussen de Labradorzee en de Beringzee.
Reders verwachten dat een doorvaart langs deze noordelijke route voor veel schepen veel korter en dus goedkoper is, omdat ze dan niet meer gebruik hoeven te maken van het Panamakanaal in Midden-Amerika.
De zeeroute boven het vasteland van Rusland, waarnaar de Nederlandse zeevaarders Willem Barentsz en Jacob van Heemskerck in de 16e eeuw al op zoek waren voor een korte route naar het Verre Oosten, is nog wel dicht. Deskundigen menen dat ook deze waterweg eerder open is dan aanvankelijk gedacht. Volgens sommige wetenschappers is de Noordpool in 2040 helemaal ijsvrij als gevolg van klimaatsveranderingen.
[ANP via Nu.nl]

bewaar / print / e-mail / deel met anderen
  • Print
  • PDF
  • email
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • Hyves
  • Facebook
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Netvibes

About Wessel Zweers

Comments

One Response to “Nieuwe zeeweg tussen Atlantische en Stille Oceaan ontdooid”
  1. Timo zegt:

    Lees dit verhaal van Ben Saunders, die een poging waagt (of heeft gewaagd) om als snelste mens de Noordpool te bereiken.
    “The first hour of today went brilliantly. Fairly decent ice, bit of a nippy headwind, but nothing that was going to cause me any problems.
    Then I spotted it, shimmering on the horizon, just before I stopped for my first tea break. The mother of all pressure ridges.
    ‘Ooer’, I said to myself as I munched my energy bar and burned my tongue on my drink, ‘Perhaps this is it! The gateway to the promised land – flat pans all the way to the Pole’.
    As I got closer, I started to feel a bit scared. The ridge was monstrous: nowhere was it less than two stories high, it stretched as far as either horizon, it was essentially vertical, and it even had a little moat around it (thankfully frozen) just for good measure. It looked just like a frozen fortress, and I half-expected one of Philip Pullman’s armoured polar bears to pop its head over the parapet as I approached.
    I skied toward the lowest point I could spot, strapped my skis and poles to the sledge and attacked it with both hands, both feet and both knees. After a surreal vertical climb I wedged myself at the top and hauled the sledge up, hand-over-hand by its knotted trace (the rope that connects sledge to harness). And as I turned to face north, I was greeted with a troubling sight: another giant ridge, then beyond that an endless view of rubble ice so smashed up that it made anything I saw at the start of this expedition seem like child’s play.
    An interesting thought occurred as I scrambled on. It’s quite possible that no one else has seen multi-year sea ice (ice that’s thick enough to survive the summer) in this state before. The summer of 2007 saw the biggest Arctic melt ever recorded – more than half the pack ice disappeared completely, and if things continue at this rate, there won’t be any multi-year ice left in a few years’ time. There will come a point, equally, when it’s impossible to reach the North Pole on foot. The consensus among the experts at Eureka was that the ice on the Canadian side this year was more fractured than they’d ever seen before. Right now, camped on a modestly-sized flat bit of ice, surrounded by towering ridges, that’s not a very comforting thought. I feel a bit like a mouse curled up in a rusty car-crusher, hoping it won’t creak and rumble into action tonight. Hopefully things will improve tomorrow, as I can’t take many more days this tough.”
    http://north.bensaunders.com/
    De essentie van het verhaal is dat er op dit moment weer veel ijs is. Wat voor ijs het is (jong, oud), is niet duidelijk en waarschijnlijk ook niet belangrijk. Jong ijs wordt oud ijs. Van belang zal zijn hoe het weer op de Noordpool gedurende de zomerperiode zal zijn.
    Echter, net zo goed als dit een momentopname is, is de situatie september vorig jaar ook maar een momentopname. Met dien verstande dat de “klimaatrealisten” niet direct moord en brand (willen) schreeuwen.

Speak Your Mind

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!