Noorse supermarkt verkoopt emissierechten
Het Strömmen Storsenter buiten Oslo heeft sinds zaterdag een nieuw product in het assortiment. Voor 165 Noorse kronen (€ 19,40) kunnen de klanten het recht kopen om een ton CO2 uit te stoten. In een weekend zijn meer dan 300 emissierechten verkocht.
De gemiddelde Noor neemt per jaar 11 ton CO2-uitstoot voor zijn of haar rekening. Volgens de manager van de winkel willen veel mensen hun uitstoot compenseren, maar weten ze niet zo goed hoe. Het verkopen van emissierechten voorziet volgens hem dan ook in een gat in de markt.
De emissierechten die in Noorwegen over de toonbank gaan zijn verdiend met een windenergie-project in Maharashtra in India.
[OneWorld]
Lees ook:
» Noorwegen koopt emissierechten voor vliegreizen ambtenaren
» Een op vijf aangekochte emissierechten brengt niets op
» Hoogleraar: emissiehandel broeikasgassen werkt niet
» Minister Van der Hoeven: gratis CO2-rechten aanvaardbaar
» Europese Commissie met plan tegen CO2-uitstoot
Te gek voor woorden. De aflaat in de supermarkt.
Doet u mij maar een kilo of tien, ben ik gelijk levenslang klimaatneutraal.
Of zou je dan toch echt iets anders moeten doen?
Rijdt jouw auto op water en stook je jouw verwarming op lucht? Dan hoef je inderdaad niet te compenseren. ik compenseer mijn auto en verwarming wel. Want ik wil klimaatvriendelijke initiatieven in arme landen steunen. Tot er hier schonere technieken zijn.
Gisterenavond was er een (zeer) interessant programma over deze vorm van handel. De stichting Face verkoopt dergelijke rechten en plant bomen in Oeganda om CO2 uit de atmosfeer te halen.
Alleen …. om deze bomen te kunnen planten, moest eerst de grond worden “onteigend” van de lokale bevolking (d.w.z. de bevolking werd met geweld haar eigendom en landbouwgrond ontnomen). Landbouwgrond die voor deze mensen essentieel is om te overleven. Ergo: “goed gevoel” voor de Nederlander versus een hongerige Oegandees.
Naar het schijnt, heeft de lokale bevolking het heft in eigen hand genomen en dat “goed gevoel” bos van “ons” weer in bezit genomen onder het motto: liever een gevulde maag dan een aflaat voor een Nederlander.
Stichting Face liet tevens een staaltje duurzaam “ondernemen” zien; “hoe het klimaatbos tot stand komt, laten wij over aan de lokale overheid. Wij zijn daar niet verantwoordelijk voor.”
Interessant vanuit het perspectief dat ieder van ons in principe verantwoordelijk wordt gehouden voor zijn of haar handelen.